Felsefeya Stoîksîzmê (Stoicism) yek ji dibistanên felsefî yên herî bandorokirî yên serdema Hêlênîstî û Romayî ye ku bandoreke kûr li ser etîk, derûnnasî û ramana mirovahiyê hiştiye. 1. Navê Temam û Dibistana Felsefî: Damezrînerê yekem ê vê dibistanê Zeno yê Cîtîumê (334 - 262 b.z.) bû. Dibistan bi navê 'Stoîksîzm' tê nasîn, ku navê xwe ji 'Stoa Poikile' (Eywana Nexşandî) ya li Atînayê girtiye; cîhê ku Zeno û şagirdên xwe lê diciviyan. 2. Pêşxana Dîrokî û Jiyanname: Zeno bazirganekî fînîkî ji bajarê Cîtîum li girava Qibrisê bû. Piştî ku keştiya wî noq bûn û hemû sermaye wî winda bû, ew çû Atînayê. Li wir di bin bandora felsefeya Sokrat û Fîlozofên Kînîk (Cynics) de rêbazeke nû damezirand. Stoîksîzm di sê qonaxan de geş bû: Stoîksîzma Kevn (Zeno, Cleanthes, Chrysippus), Stoîksîzma Navîn (Panaetius, Posidonius), û Stoîksîzma Împeratoriya Romayê (Seneca, Epictetus, û Împerator Marcus Aurelius). 3. Têgehên Sereke û Binesaziya Felsefî: - Logos (Aqilê Gerdûnî): Stoîk bawer dikirin ku gerdûn ji aliyê hiş û aqilekî gerdûnî ve tê rêvebirin. - Cûdakirina Kontrolê: Mirov divê tiştan bide ber hev: tiştên di bin kontrola me de ne (raman, helwest) û tiştên ne di bin kontrola me de ne (rûdan, tenduristî). Êş hingê dest pê dike ku mirov dixwaze tiştên ne di destê xwe de kontrol bike. - Çêkera Rewa û Aştî: Tenê çêkerî û xêrxwazî (hêz, şehrezayî, edalet) ji bo bidestxistina aştîya navxweyî (Ataraxia) û bexteweriyê bes e. 4. Bandora li ser Civak, Etîk û Dîrokê: Stoîksîzmê bingeha Kozmopolîtîzmê (Mirovahiya Gerdûnî) ava kir, ku tê de hemû mirov wekî welatiyên yek cîhanê dihatin dîtin. Vê felsefeyê bandor li ser Xiristiyanî, felsefeya Ronakbîriyê û derûnnasiya nûjen (CBT) kir.