Friedrich Nietzsche (1844 - 1900) bêguman yek ji fîlozofên herî bandor, aloz û radîkal e di sedsala negazdem de û di hemû dîroka fikrî ya mirovahiyê de. Ew bîrmendê ku bi bikaranîna "çakûç di felsefeyê de" hewl da bingehek nû bide ramanên nûjen û exlaqê kevneşopî hilweşîne. Nietzsche bi rexneyên xwe yên tund li ser mîtafîzîkê û aqilparêziya hişk tê nasîn, û berhemên wî bûn sedema derketina bizaveke fikrî ya nû ku nêrîna mirov ji bo hebûn, exlaq û azadiyê guherand. Ji aliyê jiyan û paşxana dîrokî ve, Nietzsche li bajarokê Röcken li Prûsya (Almanyaya îro) di malbateke xiristiyan de ji dayik bû. Bavê wî qeşe bû, lê Nietzsche di temenê ciwan de berê xwe da xwendina fîlolojiyê (fîlolojiya klasîk) û di temenê 24 saliyê de bû profesor li zanîngeha Basel li Swîsreyê. Ji ber nexweşî û pirsgirêkên tenduristiyê, ew neçar ma ku dev ji mamostetiyê berde û tevahiya jiyana xwe ji bo rêwîtî û nivîsandina pirtûkên xwe yên şoreşgerî veqetîne. Ezmûna êş û tenêtiyê bandoreke mezin li ser ramanên wî kir. Bingeha felsefeya Nietzsche li ser destnîşankirina krîzeke mezin disökin ku ew jî "Nihilîzm" e. Bi dîtina Nietzsche, ji ber qelsbûna ola kevneşopî di serdema ronahîbûnê de, civaka rojavayî rûbirûyî hilweşîna nirxan bûye—rewşek ku ew bi hevoka xwe ya navdar "Xwedê mir" tîne ziman. Nietzsche hişyarî da ku ev valahiya fikrî wê bibe sedema bêhêvîtiyê, meğer mirov bikaribe bi wêrekeyî nirxên nû ji bo jiyana xwe biafırîne. Wekî bersivek ji bo krîza nihilîzmê, Nietzsche konseptên "Mirovê Bilind" (Übermensch) û "Durexşandina Hemû Nirxan" anî rojevê. Mirovê bilind ew kes e ku dikare ji êş û astengiyên jiyanê derbas bibe, zincîra exlaqê koleyan بشkêne û bi awayekî serbixwe wateyekê bide hebûna xwe. Ev mirov balê dikişîne ser serweriya vê cîhanê û li dews xeyalên cîhana din, bedewî û hêzê di vê jiyanê de dibîne. Ji aliyekî din ve, konseptên "Îradeya Hêzê" (Will to Power) û "Vegera Hemanî" (Eternal Recurrence) du stûnên din ên felsefeya wî ne. Nietzsche bawer dikir ku hêza sereke di xwebخشîn û mirov de daxwaza geşebûn, serkeftin û xwebêhêzkirinê ye. Her wiha taqîkirina fikrî ya vegera hemanî daxwaz ji mirov dike ku bi awayekî bijî ku amade be hemû hûragahiyên jiyana xwe bi hemû êş û xweşiyên wê ve dîsa û dîsa bijî. Bandora felsefeya Nietzsche li ser civak, exlaq û dîroka nûjen gelekî kûr e. Berhemên wî bingeha tevgera hebûnparêziyê (Existentialism) di sedsala bîstem de danîn û bandorek eşkere li ser bîrmendên wekî Sartre, Camus û Heidegger hiştin. Her wiha di warê psîkolojiyê de, Sigmund Freud û Carl Jung sûd ji ramanên wî girtin. Nietzsche mirovahî hişyar kir ku ji bendên koletiya exlaqî rizgar bibe û azadiya xwe ava bike.