در ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۶، تنش‌ها در اقلیم کردستان و عراق در سه جبهه اصلی به شدت افزایش یافت. از نظر امنیتی، خروج نیروهای آمریکایی و ائتلاف از اربیل پیش از ضرب‌الاجل ۳۰ سپتامبر آغاز شده است. در حالی که سخنگوی ارتش عراق تاکید کرد هیچ نیروی خارجی در کشور باقی نخواهد ماند، مسرور بارزانی، نخست‌وزیر اقلیم کردستان هشدار داد که این عقب‌نشینی یک خطر بزرگ است، به‌ویژه پس از آنکه از ماه فوریه بیش از ۱۰۰۰ حمله پهپادی و موشکی از سوی ایران به اقلیم انجام شده است. از نظر مالی و سیاسی، بحران حقوق و دستمزد عمیق‌تر شده است؛ کارمندان اقلیم کردستان سه ماه است حقوقی دریافت نکرده‌اند و بغداد پرداخت اعتبار را مشروط به تحویل ۱۲۰ میلیارد دینار از درآمدهای داخلی کرده است. همزمان، بانک‌ها در سراسر عراق به دلیل کمبود شدید نقدینگی، پرداخت حقوق بازنشستگان را کاملاً متوقف کرده‌اند. در بعد داخلی، اعتراضات مردمی به اوج خود رسیده است؛ روز ۲۷ سپتامبر در سلیمانیه، هزاران پزشک و کادر درمان در اعتراض به فروپاشی سیستم بهداشت و معوقات مزایا دست به راهپیمایی زدند. از سوی دیگر، وزارت پیشمرگه از بی‌دفاع ماندن آسمان اقلیم ابراز نگرانی شدید کرد، چرا که اقلیم سامانه پدافند هوایی مستقلی ندارد و بغداد نیز اقدامی برای تامین آن انجام نداده است. [میدیای ناوخۆیی و ڕاگەیەندراوە فەرمییەکان](https://www.google.com/search?q=)